در كدام عالم، عبادت، رنگ بیشتری دارد و در كدام عالم، عبودیت؟

جواب: عبادت، در ظاهر، رنگ بیشتری دارد و عبودیت، در باطن. انسان وقتی به عالم سرّ و باطن رسید، دیگر لذت عبادات برایش رنگی نخواهد داشت. البته نه به این معنا که بگوییم پس از رسیدن به سرّ، صورت عبادات را کنار می‌گذارد؛ هرگز! بلکه انسان تا زمانی که در دنیاست، مکلّف به عبادات است و صد درصد باید به عبادات به عنوان یك وظیفه، عمل كند. اما مسئله اینجاست که تا قبل از رسیدن به عالم سرّ، از عبادات، لذت می‌برد. ولی با قدم نهادن در سرّ، عبودیت، چهره‌ی خود را به او می‌نمایاند و او فقر خود را می‌فهمد. آن گاه در برابر این فقر ذاتی، غنی مطلق را می‌بیند که اداراک حضور او، لذتی بسیار بالاتر از لذت عبادات را برایش به همراه دارد.