چرا وقتی خدا وعده کرده در قبال کار خوب ما ثواب دهد، نباید از او طلب‌کار باشیم؟ طلب داشتن از خدا با طلب‌کار بودن از او چه فرقی دارد؟

جواب: البته باید از خدا طلب داشت؛ و اصلاً تمام تکلیف ما، طلب داشتن است. اما "طلب‌کار نباشیم"، یعنی توقع نداشته باشیم و برای کار خوبمان ثواب و پاداش نخواهیم! طلب داشتن از خدا با طلب‌کار بودن، بسیار متفاوت است. اگر در وجود، طالب خدا و کمالات باشیم و طلبمان به صدق باشد، هرگز برای امور جزیی، از خدا طلب‌کار نمی‌شویم؛ زیرا می‌دانیم "چون که صد آمد، نود هم پیش ماست". همچنین اگر خدا طلبمان را نداد، به او اعتراض نمی‌کنیم و در محبتمان دل‌سرد نمی‌شویم.

در واقع بندۀ حقیقی، هیچ گاه طلب‌کار نیست و به شرط مزد، بندگی نمی‌کند. او با معرفت حقیقی به جایگاه بندگی خود و مقام عزت پروردگارش - که "أنْتَ المَوْلَی وَ أنَا الْعَبْدُ"[1]، درمی‌یابد آن کمال و جمال محض که عین حکمت، رحمت و رأفت است، مقام "لایُسْئَلُ عَمَّا یفْعَلُ"[2] دارد؛ لذا به کار او، سؤال و اعتراض وارد نمی‌کند.

البته ادراک این مهم، جز با چشیدن آن در میادین صعب امتحان و رسیدن به بینش درست توحیدی، میسّر نخواهد شد.

[1]- مفاتیح الجنان، مناجات حضرت علی(علیه‌السلام) در مسجد کوفه : تو مولایی و من بنده‌ام.

[2]- سورۀ انبیاء، آیۀ 23 : از آنچه می‌کند، پرسیده نمی‌شود.