جواب: نماز، ظهوری از حالات انسان در طول شبانهروز است. اگر انسان در عمق جانش معنا را بخواهد و واقعاً در این مسیر گام بردارد، ریز و درشت زندگیاش رو به ابدیت، هدفگذاری میشود و پدیدههای دنیایی، باطن خود را به او نشان میدهند. در این صورت نماز هم نردبان عروجش میشود و آنبهآن او را در فعل و صفت و اندیشه بالا میبرد. اما اگر جهت افعال، صفات و اندیشههای انسان رو به عالم ماده، و تمام فکر و ذکرش دنیا باشد، نمازش هم مانوری از شئون دنیا میشود. برای همین، انسانی که مشغول دنیاست، اشیاء گمشدۀ خویش را در نماز پیدا میکند! معلوم است چنین فردی نمیتواند حقایق نماز را بچشد، حتی اگر کتب گوناگون اسرارالصلوة را بخواند.
نظرات کاربران
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفر باشید و نظر خود را ثبت کنید.