ما فكر می‌كنیم بسیاری از اعمالمان از روی تعبّد است؛ در حالی كه ممكن است تقلیدی باشد. حال اگر اعمال و رفتار درست دینی را در كسی كه دوستش داریم، ببینیم و عیناً عمل ‌كنیم، آیا این، ریشه در تعصب دارد؟

جواب: اولاً تعبد در اعمال، تنها نسبت به اوامر الهی و به تبع آن، انسان معصوم، معنا پیدا می‌کند، نه نسبت به هر انسان مؤمن و متّقی. ثانیاً اگر منظور، تقلید و الگوبرداری از انسان‌های وارسته است، باید بدانیم تقلید، زمانی که بدون تدبر و تعقل و صرفاً از روی علاقه‌ی شدید و جانب‌داری از کسی باشد، ریشه در عصبیت دارد و در بسیاری از موارد، عواقب خوبی به دنبال نمی‌آورد. بنابراین اگر شك داریم كه تقلید کورکورانه است یا الگوبرداری صحیح، بهتر است "روزۀ شك‌دار نگیریم"! احتیاط كنیم و با تضرع و ناله، از خدا بخواهیم حقیقت را برایمان آشكار كند.

باید یاد بگیریم روحیه‌ای را كه اماممان می‌پسندد، بپسندیم. وقتی با اتصال به مظاهر اتمّ و اکمل حق، یعنی ائمه(علیهم‌السلام) چیزی را دوست داشتیم یا عمل کردیم، تعصّب نیست؛ غیرت است. روحیۀ امام، حق است و چون حق است، دفاع از آن یعنی دفاع از حریم حق؛ آن هم حفظ حق در وجود خودمان. اما دیگران هرکس باشند، چون معصوم نیستند، ممكن است روحیه‌ی ناحقّی را بپسندند و اگر ما بدون تحقیق و تطبیق با دو ثقل پیامبر(صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم)، صِرف اینكه کسی مؤمن است یا استادمان است، نظراتش را قبول كنیم، تعصب و خطایی آشکار است.