در حدیث آمده كه عصبیت در قیامت، سربندی از آتش است. از طرفی می‌دانیم هر چیز در قیامت، صورت ملكوتی متناسب با خود دارد. سؤال اینجاست كه مگر ریشۀ عصبیت، تعلق در قلب نیست؛ پس چرا صورت ملكوتی آن، به صورت سربندی از آتش در سر، ظاهر می‌شود نه در دل؟

به عبارتی می‌خواهیم بدانیم که آیا عصبیت، ریشه‌ای در عقل و بینش دارد؟

جواب: همۀ ذمائم اخلاقی، حالاتی نفسانی‌اند كه فعل، ظهور و انعکاسی از آن‌هاست. كسی كه خود را می‌بیند و ‌از اطرافیانی كه متعلق به او هستند، متعصّبانه دفاع می‌كند، در حقیقت، ابتدا در بینش و اندیشه‌اش این باور را دارد که "من و هر که به نحوی به من وصل است، حتماً بهترین تشخیص را داریم و هیچ کس بهتر از ما فکر نمی‌کند"؛ سپس این بینشِ خودبینانه را در فعلش ظهور می‌دهد. لذا تجسّم عملش نیز به صورت سربندی از آتش خواهد بود. در ضمن باید توجه داشت قیامت، "یوْمَ تُبْلَی السَّرائِرُ" [1] است؛ لذا در آنجا چیز پنهانی در قلب، باقی نخواهد ماند و به اذن خداوند، همه آشکار خواهد شد.

[1]: سورۀ طارق، آیۀ 9 : روزی که اسرار آشکار شود.