اگر "هادی" است که دست ما را می گیرد و به مقصد می رساند، پس ما  در این میان چه کاره ایم؟
باید بدانیم هنر شیعه، فقط «تاب‌آوردن» است! ممکن است ما در صحنۀ ابتلایی خیلی فشار بکشیم یا بسیاری از حقایق دین را نفهمیم؛ اما باید صبور باشیم تا وجودمان باز شود و هادی در جانمان کار کند. به عبارت دیگر ما فقط باید بیماری درونمان را ادراک کنیم، پیش پزشک برویم و قبول کنیم که برای درمان در بیمارستان بستری شویم؛ اگر بپذیریم که تحت درمان قرار بگیریم، خودش هم بیماری ما را تشخیص می‌دهد، هم دارو تجویز می‌کند و هم داروها را به دهانمان می‌گذارد. ما فقط باید از درمانش فرار نکنیم، نترسیم و کم نیاوریم.پس برای هدایت‌شدن و بالا رفتن در مراحل سلوک، کافی است به مولایمان یقین داشته باشیم و صفحۀ وجودمان را برایش باز بگذاریم. آن وقت می‌دانیم هر زمان قرار باشد یکی از زشتی‌ها و نقایص ما اصلاح شود، خودش آن را برایمان باز می‌کند. چون هادی، به ما بیشتر از هرکسی اشراف دارد و از ما به خودمان دلسوزتر است.
برگرفته از کتاب تقابل حق و باطل