در معنای کلی عبودیت، چنین بیان شده است که:

جواب: هر عبد و بنده‌ای با سه حرف "عین"، "باء"، و "دال" می‌تواند به قرب و ربوبیت برسد[2]؛ سه حرفی كه در گرو عشق، اخلاص و یقین است و مسلماً رسیدن به حقیقت این‌ها، تلاش بسیار می‌طلبد. بنده می‌داند در هر امتحانی که برایش پیش می‌آید، ارادۀ خود و ارادۀ خدا مطرح است و اگر او پا روی خواست خود بگذارد و بندگی کند، حتماً خواست خدا ظهور پیدا می‌کند. البته هرگز نباید فراموش کند که عبودیت و ظهور ربوبیت، امری تدریجی است و دفعتاً صورت نمی‌گیرد.

[1] : مصباح‌الشریعة، باب دوم، ص7 : عبودیت، جوهری است كه كنه آن، ربوبیت است.

[2] : اشاره به مصباح الشریعة، باب دوم، ص8 : "حُرُوفُ الْعَبْدِ، ثَلاثَةٌ: "ع"، "ب"، "د"؛ فَالْعَین، عِلْمُهُ بِاللهِ وَ الْبَاء، بُؤْنُهُ عَمَّنْ سِوَاهُ وَ الدَّال، دُنُوُّهُ مِنَ اللهِ تَعَالَی بِلا كَیفٍ وَ لا حِجَابٍ"؛ حروف عبد، سه تاست: ع، ب، د. پس "ع" علم او به خداست، "ب" دوری‌اش از غیر خدا و "د" نزدیكی‌اش به خدا بدون كیفیت و حجاب.