جواب: غیب، عالمی است که همواره با ما و در درون ماست؛ ولی برخلاف عالم ماده، با چشم سر دیده نمیشود و تنها کسانی میتوانندبه درک آن برسند، که اولاً به وجودش ایمان و یقین داشته باشند -"الَّذينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ..."[1]- و ثانیاً چشم را از ظاهر این دنیا فرو بندند و به آن دل نبندند، تا به باطنش یعنی غیب راه یابند. یعنی بدانند در بطن تمام پدیدههایی که به چشم میآیند، حکمتی نهفته است و این حکمت، همان غیب است.
راه ورود به عالم غیب، منقطع شدن قلب از عالم ماده و دنیاست. جسم برای رشد و سلامت، به آب و هوا و طبیعت نیاز دارد و همواره باید با عالم ماده در تعامل باشد. اما قلب با تغذیه از عالم غیب، رشد میکند و وسعت مییابد. مثلاً هنگام خواندن قرآن، چشم با دیدن الفاظ با قرآن ارتباط برقرار میکند؛ ولی قلب باید حضور جلوات وحی، فرشتگان و انبیاء را بچشد و حقایق و اسرار آیات را دریابد.
بنابراین بر خلاف پندار بعضی، غیب فقط مشاهده و مکاشفه نیست؛ بلکه علامت ورود به عالم غیب، رهایی دل از عالم ماده و متأثر نشدن از آن است؛ یعنی "لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لاتَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ..."[2]. انسان به میزانِ دل بریدن از عالم ماده، به درک عالم غیب میرسد و مراتب بالاتری از آن را مییابد.
[1]- سوره بقره، آیه 3 : کسانی که به غیب، ایمان دارند... .
[2]- سوره حدید، آیه 23 : تا بر آنچه از دستتان رفت، افسوس نخورید و به آنچه به دستتان رسید، سرخوش نشوید.
نظرات کاربران
