وداع با خودِ نازل به سوی خودِ عالی

وداع در عالم معنا، حركت از خودي‌هاي نازل و شخصي، به خودِ عالي و شخصيت اصلي خدايي و دوری از جلوات نازل تن و وصل شدن به جلوه‌هاي عالي روح خدايي است؛ يعني تثبيت و ظهور آنچه از خدا در سفره‌ي خاصّ ماه مبارک گرفته‌ايم. ما از اين ضيافت خدا خارج و به حضور برتري از او نايل و وصل مي‌شويم، تا نعمت‌هايي را كه در اين مهماني به ما داده، به منصه‌ي ظهور برسانيم.