.jpg)
امامِ مهربانی که در غيبت صغری ما را رها نکرد (و نوّاب خاص را تعیین نمود)، چطور ممکن است در غيبت کبری امر مردم را به خودشان واگذارد و کسانی را که به يمن وجود او زندهاند و روزی میخورند، رها کند؟! اينجاست كه مییابیم در زمان غيبت کبري، زعيم، سرپرست، و ولی حکومتی، قانونی، اجتماعی ما همچنان وجود پربركت حضرت حجت -عجلاللهتعالیفرجهالشریف- است. ما بايد بفهميم که امروز در سايهی چه حکومتی زندگي کنيم؟ بدانيم اگر امام غايب است، براي ما کدام حکومت را امضا میکند و ولايت خود را به كف لياقت چه کسی و به چه کيفيت میسپارد؟ این موضوع را در توقیعشان اینگونه فرمودند:
«كسي از فقهاء و دانشمندان كه نگاه دارندهی شخص خود و حفظ كنندهی دين و آئين خويش و مخالف و ناسازگار هوا و خواهش نفس و مطيع و فرمانبر امر مولای خود بوده، بر عوام و تودهی مردم است كه از او تقليد و پيروی نمايند. حوادثی كه برای شما پيش میآيد، (برای دانستن حكم آنها) رجوع كنيد به راويان حديث ما؛ زيرا آنها حجّت من بر شما هستند، و من حجّت خدا بر آنها میباشم.»
با توجه به این مطالب، به این نکته پی میبریم که سرّ سخن امام راحلمان-قدسسره- که فرمودند «حکومت، فقط جمهوری اسلامی» این بود که ایشان میدانستند حاکم اصلی امام زمان-عجّلاللهتعالیفرجهالشریف- است و مقام ولایت فقیه به نیابت از ایشان حاکم است.
کتاب معرفت نور تا عصر ظهور، جلد اول، صفحهی 70 و72 و77 و78
نظرات کاربران
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفر باشید و نظر خود را ثبت کنید.