ولایت، وادی عبور از نواقص

باید دانست که وادي ولايت، اعتباري نيست و به محض اينکه فرد وارد اين وادي شد، ولایت او را در مسير کمالش مي‌کشاند. به این صورت که اشکالات و نواقصش را، هم در بينش و هم در کنش بفهمد و دنبال رفع آن‌ها برود. البته ممکن است نتواند آن‌ها را کاملاً از وجودش ريشه‌کن کند؛ چون هر کس بنا به رتبه‌ي ارتباط وجودي‌اش با ولايت و ميزان اطاعت و تبعيتش، مرحوم و مغفور خداوند قرار مي‌گيرد.

در حقيقت هيچ ‌چيز مانند ولايت، پاک‌کننده نيست. بنابراين بايد بکوشيم وجودمان را در هر رتبه‌اي که هستيم، با ولايت، مرتبط کنيم؛ که هر چه ارتباط قوي‌تر باشد، شعاع وجودي ما در دور شدن از نواقص و نزديک شدن به کمال، قوي‌تر مي‌شود و قدرت تصرف بيشتري نسبت به شئون دروني و خارجي پيدا مي‌کنيم؛ حکمت‌ها و اسرار را مي‌فهميم و در نتيجه لذت طاعت و قبح و آلودگي معصيت، برايمان آشکارتر مي‌شود.

برگرفته از کتاب رو به آسمان غدیر، صفحه‌ی 101 و 102