سفره‌ای دیگر از غذاهای معنوی را از دست ندهیم!

اعمال وارد شده در ایام خاص را باید با حضور قلب انجام دهیم؛ اگر به هر علتی از ما فوت شوند، توفیق عظیمی را از دست داده‌ایم و خبر نداریم. فکر نکنیم قسمت نبوده و این عمل از ما فوت شده است!

اگر غذایی که کلی گوشت و روغن و زعفران در آن ریخته‌ایم، بسوزد، چرا نمی‌گوییم عیبی ندارد، قسمت بوده؟ بلکه دلمان هم می‌سوزد و افسوسش را می‌خوریم!

اما عمل یکشنبۀ ماه ذی‌القعده‌مان می‌سوزد و بی‌تفاوتیم! اعمال دحوالأرض را انجام نمی‌دهیم و می‌گوییم قسمت نبود و نشد!...درحالی‌که این‌ها، غذاهایی است که از عالم معنا برای ما فرستاده شده و اگر آن‌ها را بخوریم، جانمان را عروج می‌دهد؛ اما اگر به هر دلیلی، این غذاها را نخوردیم و گذاشتیم بسوزد، از بی‌لیاقتی خودمان است.

برگرفته از کتاب "ذی‌القعده، قعود در جایگاه بندگی"، ص 71.