راه وصول

آنچه ما طریقت می‌نامیم، معرفت به محبت است. چه، همه‌ی هستی، محبت را دارند؛ اما عده‌ای در اثر عدم معرفت به آن، از طریق بازمی‌مانند. پس این محبت باید ادراک شود؛ چرا که بدون ادراک و معرفت، رشته‌ی اتصال بین محبوب و محب، و خالق و مخلوق، ایجاد نخواهد شد؛ و وقتی آن رشته نباشد، هر دست و پایی بزنیم و هر تلاشی کنیم، بی‌فایده است. زیرا محبت، به شرطی ما را به طریقیت می‌کشاند، که جایگاهش را بشناسیم. آن وقت نمی‌گذارد هر کاری دلمان خواست، انجام دهیم؛ و اگر هم پایمان لغزید، دوباره طریق را نشانمان می‌دهد.

کتاب قلب عهد نامه الست، ص 19 و 20