این سحرها را از دست ندهیم

سحرگاه به خودی خود در روند تکامل انسان، جایگاه خاصی دارد و در ماه مبارک به یمن امتیاز این ماه، از آثار ویژه‌ای برخوردار است و بهترین زمان‌ها برای دعا، نیایش و ارتباط ملکوتی با ملکوت و جبروت جان، در مسیر لقاءالله است. زیرا، دعا رابطۀ عبد با مولا، درک غنای حق و فقر عبد است که گمشدۀ فطری جان خود را بیابد؛ و بهترین وقت برای این حقایق، زمانی است که انسان، هم از اشتغالات برون‌ذاتی -دنیا و گرفتاری‌های آن- جداست و جسم و بدنش از خستگی فعالیت‌های روزانه، آسوده و استراحت کرده و هم نفس‌ ناطقه از ادارۀ امور جزئی مادی نسبت به تن و بدن، قدری بریده و به عالم معنای خود در عالم منفصل سفری کرده؛ ساعاتی که هم وجود، آماده برای عروج است و هم ملکوتیان، نظر خاصی بر زمین دارند؛ یعنی سحر! آن هم سحر ماه مبارک که شرایط برای تحقّق این اهداف عالیه کاملاً آماده است.

برگرفته از کتاب "سر سحر"، ص20.