استقلال کاذب

ما به خدا، اعتقاد داریم؛ ولی در عمل، توجّهمان به دیگران است. به همین دلیل برای خود، فرزند، زندگی، مال، مقام و همه چیزمان استقلال قائل می‌شویم. نفس امّاره هم از فرصت استفاده می‌کند و وابستگی به این‌ها را در دلمان وارد می‌نماید. شاید اینجا خطرش را خوب نفهمیم؛ اما وقتی وارد عالم ابدی شدیم، می‌بینیم هیچ‌کدام از این ذهنیات که دربارۀ خود و شئونمان داشتیم، با ما نیستند؛ با حق‌تعالی هم، فرسنگ‌ها فاصله داریم. و تلخی این دوری، فریاد "یالَیتَنی‏ كُنْتُ تُراباً" را از عمق جانمان بلند می‌کند؛ یعنی: کاش خاک بودم و شعورم به قدر خاک بود، تا این فاصله را درک نمی‌کردم!

برگرفته از مباحث "قرب حق"، جلسۀ هفتم.