عشقِ روی جانان

دل بسته‌ام به یاری، ذاتش فنا ندارد

اسمش رحیم و رحمان، او جز صفا ندارد

جورش به جان عاشق، سوز وغم فراقش

دردی است درد عشقش، هرگز دوا ندارد

هرکس که بست در دل، عقد ولای اورا

باکی ز وصل و هجر و درد و دوا ندارد

ساکن به مقعد صدق، در عشق روی جانان

در حال هست وفردا یا مامضی ندارد

در خلوت و به جلوت، با خلق یا به عزلت

نام و نشانی از خود، وز ماسوا ندارد

در شورِ وصل و دردِ هجر و فراق آن یار

شادی و آه و ناله، چون و چرا ندارد

از آن دمی که سوخته، خود را به خویش دیده

در مَردُم نگاهش، او جز خدا ندارد

                                                            سرکار خانم فاطمه میرزایی(لطفی‌آذر)